Rorate caeli
Door: Robbert
Blijf op de hoogte en volg Robbert
29 Juli 2010 | Italië, Lucca
Iemand had het nodig gevonden om een briefje op te hangen. Men begreep heus wel dat het geen gezicht was, een kaarsje branden zonder kaarsje, maar het was nu eenmaal niet anders: in de kathedraal van Lucca gebruikt men tgegenwoordig elektrische kaarsjes. Inderdaad, erg modern, maar het idee was gewoon hetzelfde, zei het briefje.
Verder is er in de kerken in het middeleeuwse stadje weinig moderns te ontdekken. Zelfs de barokke overdaad van de contrareformatie, waar je in Rome over struikelt, is aan Lucca voorbij gegaan. Het gevolg is dat de kerken er opvallend leeg zijn – bijna sober, voor zover een Roomse kerk dat kan zijn.
Misschien dat ik me er daarom wel op mijn gemak voelde. De kathedraal was mooi, maar straalde vooral rust en kalmte uit. Dat is best een hele prestatie, want buiten was het noodweer, en de donderslagen waren binnen goed te horen. Het weer paste prima bij duistere gothische kerken in Dracula-achtige films – en toch kon ik binnen volkomen tot rust komen. Het is dat de atheïst in mij het geen mystieke ervaring kan noemen, maar toch: kerken hebben zo hun nut.
Bij de voordeur van de kathedraal hing trouwens nóg een briefje. Het vertelde de wereld dat het binnengaan van de kerk gratis was. Gezien de neiging van Italiaanse bisschoppen om toeristen vooral als melkkoe te zien, was dat zowat een rebels statement van hun Lucchese ambtsgenoot.
Een stad vol kerken waar ik gelukkig van word, met een bisschop die snapt hoe het werkt. Soms heb ik wel een heel klein beetje respect voor de heilige moederkerk.
Verder is er in de kerken in het middeleeuwse stadje weinig moderns te ontdekken. Zelfs de barokke overdaad van de contrareformatie, waar je in Rome over struikelt, is aan Lucca voorbij gegaan. Het gevolg is dat de kerken er opvallend leeg zijn – bijna sober, voor zover een Roomse kerk dat kan zijn.
Misschien dat ik me er daarom wel op mijn gemak voelde. De kathedraal was mooi, maar straalde vooral rust en kalmte uit. Dat is best een hele prestatie, want buiten was het noodweer, en de donderslagen waren binnen goed te horen. Het weer paste prima bij duistere gothische kerken in Dracula-achtige films – en toch kon ik binnen volkomen tot rust komen. Het is dat de atheïst in mij het geen mystieke ervaring kan noemen, maar toch: kerken hebben zo hun nut.
Bij de voordeur van de kathedraal hing trouwens nóg een briefje. Het vertelde de wereld dat het binnengaan van de kerk gratis was. Gezien de neiging van Italiaanse bisschoppen om toeristen vooral als melkkoe te zien, was dat zowat een rebels statement van hun Lucchese ambtsgenoot.
Een stad vol kerken waar ik gelukkig van word, met een bisschop die snapt hoe het werkt. Soms heb ik wel een heel klein beetje respect voor de heilige moederkerk.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
